دوست داشتن اولیای خدا ، مایه تقرّب به خدا

۱۲ بهمن ۱۳۸۸

« یا اباعبدالله انّی اَتَقَرّبُ الی الله و الی رسوله و الی امیرالمؤمنین و الی فاطمة و الی الحسن و الیک بموالاتک »  ....... ای اباعبدالله ، من با دوست داشتن تو به خدا و رسول خدا و امیر مؤمنان و فاطمه و حسن و به تو مقرّب و نزدیک می شوم ... دوستداری اولیای خدا اگر از صمیم قلب باشد ، به گونه ای که فرد تا پای جان دادن در راه آنان حاضر شود و همچنین این دوستداری مزیّن به بیزاری جستن از دشمنان ایشان نیز بشود ، سبب نزدیک شدن به پروردگار خواهد بود و اگر این دوست داشتن بدون بیزاری جستن از دشمنان آنان باشد ، به یقین این دوستی یا بسیار ضعیف است و یا بی اساس و دروغ می باشد .

گفــت آری بنـــده خـــاص گزیــن                    گشت رنجـــور او منــم نیکو ببین

هست معــذوریــش معـزوریّ من                    هست رنجوریش رنجــــوریّ مـن

هر که خواهد همنشینی با خدا                     او نشیــنــد در حضــــــور اولیـــا

از حضــــور اولیــا گــر بگسلــــی                     تو هلاکی زان که جُزو بی کُلی

هـــر کــه را دیو از کریمان وا برد                     بیکسش یابد سرش را او خورد (1)

پاورقی :

1- مثنوی معنوی ، دفتر دوم ، صفحه 56